Κάτω απ' το φως του φαναριού

Κάτω απ' το φως του φαναριού

ο στεναγμός μικρού παιδιού
αθώα μάτια που' χουν θλίψη
γιατί είδαν του ντουνιά τη σήψη

Μικρά χεράκια και λερά
πριν μεγαλώσουν η φθορά
έπιασαν κι έχουν πληγωθεί
σπασμένος βράχος ειν' η γη

Έκλαψε άλλη μια φορά
σπάνιο παιχνίδι η χαρά
άσχημες γεύσεις οι ψευτιές
από ιδρώτα ο λεκές

Έξω απ' το τζάμι σε κοιτά

με τη σιωπή του σου μιλά
πως μόνο μ' ένα σου λεπτό
σε έκανε αφεντικό

Βλαστός σε άγονη ζωή
παρόν σβησμένο μ' ένα Χ
κάτω απ' το φως του φαναριού
στέκει παιδί Του ίδιου Θεού!

Φονιάς εδώ φονιάς εκεί

Όταν μια σκοτεινή νυχτιά
κάποιος σε πλησιάσει
τον κοιτάς καχύποπτα
μέχρι να προσπεράσει

Και αν ξεχάσεις μια βραδιά
την πόρτα σου να κλείσεις
δεν ειν' καθόλου απίθανο
να μην ξαναξυπνήσεις

Φονιάς εδώ φονιάς εκεί
σ' όλους τους γύρο δρόμους
αφού είναι περισσότεροι
από τους αστυνόμους

Γι' αυτό σου λέω πρόσεχε
τις ύποπτες τις φάτσες
γιατί αν σε φάνε λάχανο
σε χάσανε οι πιάτσες.

Ο καθρέφτης

1968
Κοιτάζει στον καθρέφτη και χαμογελά
χτενίζει τα μαλλιά της και φεύγει βιαστικά,
τρέχει να προφτάσει τον καιρό
που αυτός δεν σταματά .

1973
Χαρά πού 'χει ο καθρέφτης ετούτη τη βραδιά
νυφούλα την στολίζουν στα μάτια του μπροστά.,

μα ένα δάκρυ τρέμει και στάζει στην ψυχή,
από αύριο εκείνη, δεν θα 'ναι πια εκεί

2010
Με το πέρασμα των χρόνων το βλέμμα του θολό, περίεργα κοιτά
ποια εάν' ετούτη η γυναίκα με τ' άσπρα τα μαλλιά?
Μα Θεέ μου τη γνωρίζει, ειν' εκείνη η κοπελιά!
Ράγισε ο καθρέφτης κ' έκλαψε σιωπηλά!

Γράφτηκε την Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Ρολά κατέβασα

Ρολά κατέβασα
αφήνω αυτά τα χώματα,
φεύγω σε δρόμους
δίχως σήματα και ονόματα.

Φορώ ωτασπίδες
σε σινιάλα ουτοπίας,
στην τελευταία συμβουλή
άνευ αξίας.

Τα νήματα έκοψα
ορίζω πια τα βήματα,
σε άλλη διάσταση
πάνω απ' τα σύννεφα.

Κρατώ χαμόγελο
κλεμμένο απ' τη μορφή σου
στην παγωμένη μου ανάσα
ένα φιλί σου.

Στη γραμμή του παραδείσου

Δίνεις και παίρνεις αμαρτία
σπέρνεις θερίζεις το κακό
σ' έχουν σταυρώσει τα εμπόδια
λες δεν μπορείς να δεις Χριστό

Πίσω κοιτάς είναι το ρέμα
βλέπεις μπροστά είναι ο γκρεμός
σούμα οι λέξεις ένα ψέμα
στη μόνη αλήθεια Ο Θεός

Στέκει ο κόμπος στο λαιμό σου
να εμποδίζει τη συγνώμη
ένα ΤΙΠΟΤΑ ειπωμένο
και η ελπίδα δε γλυτώνει

Είναι στο δικό σου χέρι
το πηδάλιο της ζωής σου
και τη ρότα σου να στρέψεις
στη γραμμή του παραδείσου!

Νοιάσου να πεις συγνώμη

Είναι η ζωή μια γλυκιά πνοή
που όταν τελειώνει σε μελαγχολεί,
όμως η χαρά ναι υπερτερεί
της ανάστασης που ακολουθεί.

Δώσε στη ζωή την αξία της
την αγνότητα που τη στόλιζε,
δάκρυα πικρά τη νοτίζουνε
μακριά απ' Αυτόν που τη δώρισε.

Νοιάσου να πεις συγνώμη
γύρω σου ξημερώνει,
θα φέξουν στο κορμί σου
τα κρύφια της ψυχής σου.

Νοιάσου να πεις Χριστέ μου
σπεύσε διόρθωσέ μου,
τα μύρια σφάλματά μου
που ζουν μες την καρδιά μου.